A  Brief  History
 Of The
 BROTHERHOOD  OF
THE 
ALL-HOLY  SEPULCHER
CHRIST: King over His Cross and People. The 'Brotherhood of the All-Holy Sepulcher' in Jerusalem commemorates Saint Helen's Discovery of the True Cross during Constantine's rule, founder of Constantinople and of the Empire of Byzantium.

J E R U S A L E M

__________________________________
References:
Adamantiou, A. (n.d.). Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαιδεία [Great Hellenic encyclopedia]. (2nd ed.). Athens, Greece:
       The Phoenix Publishing Organization.
Eleutheroudaki, (n.d.). Ελευθερουδάκη Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν [Eleutheroudaki encyclopedic dictionary]. Vol. 11.
       Athens, Greece: Eleutheroudaki Publishing House.
Kollias, Aristeidis P. (1990). ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ  ΚΑΙ  Η  ΚΑΤΑΓΩΓΗ  ΤΩΝ  ΕΛΛΗΝΩΝ [Arvanites and the origin of the Hellenes] (6th ed.).
      Athens, Greece: Evangelos M. Rallis.
"Salem." (2001). Webster’s Encyclopedic Unabridged Dictionary. San Diego, CA: Thunder Bay Press.


¤ ¤ ¤ ¤

 

[IMPORTANT  NOTE:  The historical Agiotafitikos Stavros (Cross of The Holy Sepulcher) of the Adelfotis (Brotherhood), as described below and bestowed by His Beatitude The Patriarch of Jerusalem, is the only authentic Cross of The Holy Sepulcher accepted by all Institutions of the Byzantine Tradition: perpetuated, honored, and protected by the Greek Orthodox Church.]

 

By: 
E. Th. Panagiotou and D. Th. Istoriodifi 
(Translation: Mark Athanasios C. Karras)
(ίδε Ελληνιστί)
(véase en español)

 

        The first appearance. The word and meaning of "Brotherhood" [Adelfotis] has its root and provenance from Holy Scripture.  It is mentioned in the First Epistle of Peter (2:17 and 5:9), wherein the First-in-chief [Protokoryfeos] of the Apostles exhorts: to love the brotherhood; and, he refers to the Christian brotherhood in the world, for which he also bids well.  These expressions characterize the community of    persons who believe in our Lord Jesus Christ and who amongst themselves feel as brothers.  On the basis of this general meaning, Brotherhoods also appeared within the Ecclesia in the sense of a collective organization.  The Brotherhood of the Holy Sepulcher [Agiotafiki Adelfotis] emerges after the triumph of Christianity and the foundation of the Churches in the Holy Land by the God-inspired and Equal-to-the-Apostles [Isapostoloi], Saints Constantine and Helen (326).  At first, it bore the name "Order of the Spoudaeoi (wise, learned, worthy, gifted, exceptional, significant, industrious, serious)" or "The Spoudaeoi of the Holy Resurrection of Christ."  Those who comprised it were dedicated with all their soul to prayers and rites that were performed at the All-Venerable Church of the Resurrection.   Along with the incessant sacred ministry, they were also charged with the care and preservation of the All-Holy Sepulcher and the rest of the Holy Shrines (see Chr. Papadopoulou, History of the Church of Jerusalem, in Jerusalem 1910, pp. 97, 189, 235, 393-394; cf. also Jacob of Diocaesareia, The Holy Places of Palestine and the Order of the Agiotafites [the Ones of the Holy Sepulcher], in Jerusalem, 1982).  They were distinguished above all for the observance of uninterrupted prayer in the sense of mental and heartfelt supplication.  At the same time, they were distinguished for their virtuous an diligent ascetic life.   According to findings of contemporary researchers, they pre-existed as ascetics earlier than 326.   They were organized as an Order during the sojourn of the Regal Mater [Basilomitir] Saint Helen to the Holy City and Holy Places, where the Lord’s feet treaded and where the miraculous events of the Holy Dispensation took place. They cultivated a fervent love for Jesus Christ and they nourished a special respect, honor, and affection for the God-trodden places, thinking of them as Holy Residences in the "courtyard of the Lord." For their work achievement and their virtue, Cyril of Jerusalem makes mention in his Catechisms, saying: "Those cantors, the Spoudaeoi of the Church, know to emulate the angelic armies and always praising God, the most  worthy  ones,  chant in Golgotha" (cf., Archim. Kallistou, About the Spoudaeoi. . . . p. 704 and Sylvias Odoiporikon, the Life of Gerountios, The Life of Holy Melanis in Analecta Bollandiana, t. 22, p. 27).  Of special importance about the holiness of the Spoudaeoi Monks is the characterization of Cyril of Jerusalem, that they incessantly emulated the angelic armies and praised God without interruption.

        The Brotherhood of the Holy Sepulcher or The Holy Community of the All-Holy Sepulcher.  Thus is named the Greek Orthodox Monastic Fraternity, which for centuries guards and protects the global All-Holy Christian Shrines in the Holy Land (Palestine), which were sanctified by the life, the teaching, and the passion of the Godman [Theanthropos], founder of the Christian Church, our Savior Jesus Christ. The Brotherhood of the Holy Sepulcher also at the same time administers the Greek Orthodox Church of Jerusalem.   The Patriarch of Jerusalem, therefore, is the Chief, President, Governor, and Hegumen of the Brotherhood of the Holy Sepulcher and is addressed by the ecclesiastical traditional laws as Father and Most Holy Beatitude Patriarch of the Holy City of Jerusalem and of all Palestine (see Calendar of the Holy Sepulcher 1994, p. 32 and edition of 1922, cf. et al., p. 41).  Members of the Brotherhood and also staff officers of the Patriarchate comprise all of the Most Reverend Metropolitans, Archbishops, Bishops and Holy Archmandrites, Hieromonks, Deacons, and Monks. As a consequence, the Brotherhood of the Holy Sepulcher is flesh of flesh of the Most Holy Mother of the Churches. In that capacity, i ministers, guards, and protects for centuries the Life-giving Most Holy Sepulcher and all the Most Sacred Shrines of our Immaculate Faith, with the grace and power of our Lord Jesus Christ. It attests, therefore, as a Greek Orthodox Brotherhood, to the privileged position of our respectful and blessed Race in these Holy Places.

        The reverend Fathers of the Holy Sepulcher, executing faithfully their mission, suffered indescribable persecutions and martyrdom, struggling with heroic courage "in the face of the powers and authorities of the present century."  And they continue with self-sacrifice the good struggle, in order to maintain "inextinguishable the torch of the Orthodox ideals, but also the repository of privileges and exceptional rights of the Orthodox Church in the Holy Land: whereby they experienced mocking and flogging, including fetters and imprisonment.  They were pelted by stones, they were bruised, murdered by the knife . . . being denied, saddened, abused in the desert . . . in the mountains and in the caves and in the gorges of the earth" (cf. Heb 11:36-38).  All the Archpriests of the Patriarchate without exception, the Archimandrites, the Hieromonks and the Monks, are members thereof  According to its dual purpose and dual mission, the Brotherhood of the Holy Sepulcher is so named and also Holy Communion of the All-Holy Sepulcher, and on the other hand,  Church of Jerusalem, Church of Zion (see Calendar of the Holy Sepulcher 1994, p. 32).

        The holy Shrines that the Agiotafites (Monks of the Holy Sepulcher) preserved through the centuries with unshakeable faith in the Greek Orthodox ideals, are many and priceless to the faithful.  The most important are: The All-Holy Sepulcher, The Dreadful Golgotha, the place of the Crucifixion of Jesus, the location of the discovery of the Precious Cross by Saint Helen, the Cave of the Birthplace of Christ in Jerusalem, the Tomb of Mother Mary in Gethsemane, the Pool at Siloam, the holy places of the Transfiguration of  the Savior and Mount Tabor, [locations] of the Baptism in the Jordan, of Nazareth, of Gennesaret, of the Ascension at the Mount of Olives, of Cana, of Bethesda, of Capernaum, the Tomb of Lazarus in Bethany, the fountain of the Samaritan and other. 

        The multicentury history of the Brotherhood of the Holy Sepulcher is linked with the history of the Christian Church from its cradle.  The first Christian Community of Jerusalem had as its chief James the Brother of God [Adelfotheos] who is the first Bishop of Jerusalem.

        During Tito’s terrible destruction of the Holy City to its foundation in 70 A.D., which Jesus Christ had predicted, Christians fled to Pella of Decapolis where they remained until 134.  After the return of the Christians to Jerusalem (which during Hadrian was named Aelia [135 A.D.]), the first Greek bishop to be elected was Mark I (134).  The Church of Jerusalem becomes reorganized at the beginning of the Fourth Century during the period of the Bishop Makarios I.  At the same time, monastic life begins to be reformed and takes on the identity that is characteristic of the Brotherhood of the Holy Sepulcher.   It remained unshakeable and immovable in its place during its entire long journey through the centuries until today.  This was in spite of the incursions of foreignness and infidels, the adventures and the destructions, the slaughters, the terrible persecutions and the indescribable hardships and privations, etc. 

        Historiographers divide the history of the Brotherhood of the Holy Sepulcher into three periods: (a) From 327 to 638, the year when the "Holy City" was sieged by the  caliph of the Moslem Arabs, Omar Hatap; (b) from 638 to 1517 with the conquest of Jerusalem by the Ottoman Turks under the Sultan Selim; (c) from 1517 to the present (see Chrys. Papadopoulou, History of the Church of Jerusalem, in Jerusalem 1910, p. 96 and, New Zion I, 16 and, Eccl. Truth, Constantinople XXIX 1901, no. 33-49, Kleopa Koikylidou, About the Ancient and Modern Monasteries in Palestine, in Jerusalem 1906, p. 20, 34, 94 etc.).

        The Church of the All-Holy Sepulcher is founded with the help of Saint Helen during the first period and at the time of Bishop Makarios.  Also, the first monastery is founded and Saint Hilarion who introduced it in Palestine sets order in the life of the monks.   Monastic life emerges  in the Holy Land since then and the Brotherhood of the Holy Sepulcher is formed, which at first carried the name of  The Order of the Spoudaioi of the Holy Resurrection of Christ.  The importance of the Brotherhood is evidenced by the name, which has as its purpose the patronage of the All-Holy Sepulcher, of Golgotha, of the site of discovery of the Virtuous Cross, and in general of the Holy Sites, as well as of the performance of Divine Services, the Wakes and Pilgrimages, the Holy Ministry, and the Uninterrupted Prayer.  The churches of the Sacred Shrines were not parochial, nor were they just for the Christians of Jerusalem, or Bethlehem etc.  They are of exceptional meaning to all of Christianity, insofar as they are Universal Christian Shrines.  It is there that the Divine Liturgy and the various Christian ceremonies assume their perfected form and are distributed to the rest of the Christian world.  For this reason the Typikon   [prescription of worship services]  and almost all feasts originate in Jerusalem.  The work of the Order of the Brotherhood of the Holy Sepulcher, therefore, was most important, beginning in 326 with the establishment of the Sacred Shrines.  The mission of the Brotherhood of the Holy Sepulcher under the precepts of Saint Hilarion is for the world a positive, living, and dynamic contribution of monasticism: It did not only tend to acquiesce the Monks to a communal life, but also brought them into beneficial communion with the world.  It is known that not just Saint Hilarion [Agios Ilarionas] but also Saint Chariton [Agios Chariton], another of the great monks of the Church of Jerusalem, founder of he first Laura [Lavra] (a multi-cell coenobium), worked tirelessly with marvelous results for the spread of Christianity to the Nationals, Jews, and Saracens.

        The Agiotafites at first lived around the so-called tower of David. Later they settled in a special monastery near the Church of the Resurrection with which they communicated through an internal entrance.  Some lived inside the Church, as it is still done today by rotation.  From the Fourth Century, the dignities [duties] were named for the Sacristan [Skevofylax] who was charged with the guardianship of the Precious Wood of the Cross. 

        By decision of the Fourth Oecumenical Synod (451) the Bishop of the "Holy City" is promoted to Patriarch of Jerusalem.  Since then, the throne of Jerusalem becomes independent and is adorned with an uninterrupted line of Greek Patriarchs. The promotion is owed mainly to the special significance that Jerusalem acquired from the First to the Fourth Oecumenical Synod; the establishment of the magnificent Churches; the complete supervision of Christianity in Palestine; the convergence of the pilgrims from around the world; the distinction of important bishops and teachers; the struggles of the Agiotafites in behalf of Orthodoxy; and the interest in the Holy Places on the part of the pious Emperors of Byzantium.

        In the latter years of the First Period, begin the incursions of the foreignness against Palestine and, naturally, the struggles of the Agiotafites for the defense of the Sacred Shrines.  First the Persians occupy Jerusalem in 614 and take prisoner the Patriarch Zacharias together with the palladium of Christianity, the Precious Cross.  Patriarch Sophronios lamented the indescribable destruction in his elegy.  Chrysostomos Papadopoulos writes the following in the history of the Patriarchate: "The churches inside and outside Jerusalem, the Monasteries, were destroyed; the Christians were slaughtered brutally . . . thousands of prisoners purchased by Jews were slaughtered.  Anything good that existed was destroyed or was plundered by the invaders. . . . The monks were slaughtered mercilessly, especially those of the Saint Savvas Monastery."

        In 638, the caliph of the Arabs, Omar Hatap, lays siege to Jerusalem. The Patriarch Sophronios surrenders the city.  With the famous Antiname (Treaty of the Caliph, see Sacred Calendar 1995, p. 17), however, and with prudence, he manages to save from destruction the Shrines and to secure the ownership and the privileges of the Brotherhood of the Holy Sepulcher in the Holy Places.  This accorded safety and free exercise of religion to the "Nation of the Hellenes" as well as the ownership of the Holy Places to them.

        During the middle period (638-1517), the Church of Jerusalem and the Sacred Brotherhood suffered many persecutions and many trials.  The Shrines suffered repeated destructions from the successors of Omar Hatap, and Monks and Christians were persecuted.

        The most deadly persecution occurred during the ambivalent and raving Fatimide Al Hakim (1007-1009) who had a schizophrenic personality, and who was named the "Nero of Egypt" for his merciless acts. He persecuted ferociously both Christians and Jews.  On the Jews he imposed that when they were in the street, they should wear a mask representing the head of an ox and a bell around their neck; to the Christians he imposed that they should wear apparel of mourning and around their neck a cross of the length of one yard. Also, by his command, the Church of the Resurrection was completely destroyed (see Chr. Papadopoulou, p. 358).

        In the Eleventh Century the caliph Al Zachir, after a treaty with Byzantium, acknowledged to the Hellenic Empire the right to reconstruct the Shrines.

        During the Crusades, the Agiotafites confront new persecutions.  They are ousted by the Latin (catholic) clergy from the Church of the Resurrection and other Shrines.   They regroup in the Metachion of the Laura of Saint Savvas and conduct desperate struggles against Francocracy  [Frangocratia].  They gain possession of the Shrines again, when Salachendin occupied Palestine (1185).  The Brotherhood of the Holy Sepulcher vigilantly guards the Shrines during the tumultuous period of the Mamelukes.  At the fall of Constantinople to the Turks (1453), the Patriarch Athanasios went to the Polis (Constantinople) and received from the plunderer, Mohammed II, the Chati that confirmed the ownership rights by the Brotherhood of the Sacred Shrines.

        During the Third Period, the struggles of the Hellenic Monks of the Holy Sepulcher continue against the Latins and the Armenians who were pursuing to usurp the Shrines and the rights of the Brotherhood that had been recognized equally by the Byzantine Emperors as by the conquerors. (Omar, Mohamed II, etc).  The organization of the Brotherhood was essentially reconstituted during the period of the British mandate in Palestine, prior to and after World War II. A special law No. 227 issued from Jordan, regulates the details of its government as of 1/6/1958.  Notable activities of the members of the Holy Brotherhood are  the following:.  The Church of the Resurrection is rebuilt in 617-626 by Patriarch Modesto.  In 1545 the canopy of the All-Holy Sepulcher is repaired under Patriarch Germanos.  In1808 the Armenians burn it and it is rebuilt under the care of the Monks and at the expense of the respectful Greek Nation.  In 1927, the small dome is destroyed and is also rebuilt by the Brotherhood with a contribution again of the Greek Nation (1931-1933).  The Church of the Nativity of Christ in Bethlehem is repaired in 1842 by the Agiotafites.  In 1951 the Tower of Justinian is refurbished by Archbishop of Neapolis, Artemios who also raised in 1956 the Chapel of Saint George at the Basilica of the Nativity at the expense of the Archbishop of Pellis, Claudius.  In Gethsemane, the Metochion is refurbished and the same archbishop constructs a dome in 1954-55. In 1951 the Laura of Abbot Theodosius is refurbished.  The list continues with a series of works that followed including those under the care and by the initiative of a number of members of the Brotherhood in the years, 1958, 1961, 1965, 1967, 1968, 1969, 1971, 1974, 1982, 1988, 1991, etc.

________________________________
Bibliography  [as listed]

Hierosolymias, Jerusalem, 1864.
Beniamin Ioannidou, Proskynetarion of the Holy Land [Devotional], 1877.
A. Papadopoulou Kerameos, Catalog of the Library of the Patriarchate of Jerusalem.
A. Courct, Terre Sainte, 1901.
Kleopa Koikilidou, About The Hellenic Monasteries in Palestine, 1906.
Chrysostomou Papadopoulou, History of  The Church of Jerusalem, 1910.
P. Meistermans, Terre Sainte, Paris, 1923.
K. Metaxa, Jerusalem and the Shrines, Athens, 1957.
Chr. Evaggelatou, Jerusalem Fountain of Eternal Life. Jerusalem Fountain of Eternal Life.
New Zion, Scientific Theological Journal of the Patriarchate of Jerusalem with significant and
     extensive historical studies of blessed ever memorable Patriach Timotheos.
Archim. Kallistou, Most Holy Calendar. Et al.

E. Th. Panagiotou

_______________________________________________________________________

 

[Geek original of:
 A Brief  History of the
 BROTHERHOOD  OF
 THE 
 ALL-HOLY  SEPULCHER ]

_______

Ε.Θ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ,  Λ.Θ. ΙΣΤΟΡΙΟΔΙΦΗ

ΣΥΝΤΟΜΗ  ΙΣΤOPIA  ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΙΚΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ

_______________

 

Πρώτη εμφάνιση.  Η λέξη καί έννοια «Αδελφότης» έχει την ρίζα καί προέλευσή της στην Αγ. Γραφή.  Αναφέρεται στην Α' Επιστολή Πέτρου (2,17 και 5,9), όπου ο Πρωτοκορυφαίος Απόστολος συνιστά: «την αδελφότητα αγαπάτε» και αναφέρεται στην Χριστιανική «εν τω κόσμω Αδελφότητα» υπέρ της οποίας και εύχεται.  Με τις εκφράσεις αυτές χαρακτηρίζεται η κοινότητα των ανθρώπων που πιστεύουν στον Κύριό μας, Ιησού Χριστό, και αισθάνονται μεταξύ τους ως αδελφoί.  Με βάση την γενική αυτή έννοια εμφανίστηκαν στην Εκκλησία. και Αδελφότητες με την έννοια της συλλογικής οργάνωσης.  Η Αγιοταφιτική Αδελφότης εμφανίζεται μετά τον θρίαμβο του Χριστιανισμού και την ίδρυση Ναών στους  Αγ. Τόπους από τους θεόσεπτους και Ισαπόστολους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη (326).  Αρχικά έφερε το όνομα: «Τάγμα των Σπουδαίων» ή «Σπουδαίοι της Αγίας του Χριστού Αναστάσως».  Ήταν δε οι αποτελούντες αυτήν ολόψυχα αφοσιωμένοι στις προσευχές και ιεροτελεστίες, που ετελούντο στον Πάνσεπτο Ναό της Αναστάσεως.  Μαζί με την διηνεκή ιερά διακονία είχαν και φροντίδα γιά την διαφύλαξη και συντήρηση του Παναγίου Tάφου και των λοιπών Ιερών Προσκυνημάτων (βλ. Χρ. Παπαδόπουλου Ιστορία της  Εκκλησίας Ιεροσολύμων, εν Ιερoσoλύμoις 1910, σσ. 97, 189, 235, 393-394, πρβλ. και Διoκαισαρείας Ιακώβου, Οι Άγιοι Τόποι της Πσλαιστίνης και το Τάγμα των Αγιοταφιτών, εν Ιεροσολύμοις (1982).  Διακρίνονταν πρωτίστως γιά. την τήρηση της αδιαλείπτου προσευχής υπό την έννοια της νοερής η καρδιακής προσευχής.  Συνάμα διακρίνονταν γιά την ενάρετη, φιλόπονη και ασκητική ζωή τους.  Κατά τα συμπεράσματα νεωτέρων ερευνητών προϋπήρχαν ως ασκηταί, προ του 326.  Συγκροτήθηκαν δε σε Τάγμα κατά τη διαμονή της Βασιλομήτορος Αγ. Ελένης στην Αγ. Πόλη και στους Αγίους Τόπους, όπου έστησαν οι πόδες του Κυρίου και έλαβαν χώρα τα υπερφανή γεγονότα της θείας Oικονομίας.  Καλλιεργούσαν θερμή αγάπη προς τον Ιησού Χριστό και έτρεφαν προς τους θεοβάδιστους τόπους, ιδιαίτερο σεβασμό, τιμή και στοργή, θεωρώντας αυτούς ως Ιερά Σκηνώματα «εν αυλαίς Κυρίου».  Γιά. το επιτελούμενο έργο αυτών κα την αρετή τους κάνει λόγο ο Ιεροσολύμων Κύριλλoς στις περίφημες Kατηχήσεις του λέγοντας: «Οίδασι οι Σπουδαίοι της Εκκλησίας ψαλμωδοί, οι τας αγγελικάς μιμούμενοι στρατιάς και πάντοτε τον Θεόν ανυμνούντες, οι κατηξιωμένοι ψάλλειν εν τω Γολγοθά» (Πρβλ. Αρχιμ. Kάλλιστoυ. Περί των Σπουδαίων . . . σ. 704 και Συλβίας Οδοιπορικόν, Γεροντίου, Βίος της Οσ. Μελάνης εις Analecta Bollandiana, τ. 22, σ. 27).  Είναι ιδιαίτερα σημαντικός γιά την οσιότητα των Σπουδαίων Μοναχών ο χαρακτηρισμός του Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων, ότι εμιμοϋντο τις αγγελικές στρατιές και ανυμνούσαν το Θεό αδιαλείπτως.

                         Αδελφότης Αγιοταφιτική ή Ι. Κοινόν του Παναγίου Τάφου.  Ονομά- ζεται η Ελληνική Ορθόδοξη Μοναχική Αδελφότητα, που από αιώνες φρουρεί και διαφυλλάσει τα παγκόσμια Πανάγια Χριστιανικά Προσκυνήματα στην Αγία Γή (Παλαιστίνη), τα οποία καθαγίασε με τη ζωή, τη διδασκαλία και τα πάθη του ο θεάνθρωπος Ιδρυτής της χριστιανικής Εκκλησίας, ο Σωτήρας μας Ιησοϋς Χριστός.  Η Αγιοταφική Αδελφότητα διοικεί συνάμα και την Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία των Ιεροσολύμων.  Ο Πατριάρχης δηλ. των Ιεροσολύμων είναι Αρχηγός και Πρόεδρος και Κυβερνήτης και Ηγούμενος της Αγιοταφιτικής Αδελφότητος και προσφωνείται κατά τα εκκλησιαστικά θέσμια Πατήρ και Μακαριώτατος Θειότατος Πατριάρχης της Αγίας Πόλεως Ιερουσαλήμ και πάσης Παλαιστίνης (βλ. Αγιοταφ. Ημερολόγιον 1994 σ. 32 και έκδοση του 1922, πρβλ. ε.α. σ. 41).  Μέλη δε της αδελφότητος και συνάμα στελέχη του Πατριαρχείοου είναι όλοι οι Σεβ. Μητροπολίται, Αρχιεπίσκοποι, Επίσκοποι, και οι Οσιώτατοι Αρχιμανδρίται, Ιερομόναχοι, Διάκονοι και Μοναχοί.  Συνεπώς η Αγιοταφιτική Αδελφότης είναι σάρξ εκ της σαρκός της Αγιωτάτης Μητρός των Εκκλησιών.  Με την ιδιότητα αυτή διακονεϊ, φρουρεί καί διφυλάττει επί αιώνες τον Ζωοδόχο και Πανάγιο Tάφο και όλα τα Πάνσεπτα Προσκυνήματα της αμωμήτου Πίστεώς μας, με τη χάρη και δύναμη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.  Μαρτυρεί δε ως Ελληνική Ορθόδοξη Αδελφότητα την προνομιούχο θέση του ευσεβούς και ευλογημένου έθνους και Γένους μας επί των Αγίων Τόπων.

Οι σεβάσμιοι Αγιοταφίται Πατέρες, επιτελώντας ευσυνειδήτως την αποστολή τους υπέστησαν και διωγμούς και μαρτύρια ανεκδιήγητα, αγωνιζόμενοι μεηρωικό σθένος «προς τας αρχάς και εξουσίας του σκότους του αιώνος τούτου».  Και εξακολουθούν με αυτοθυσία τον καλόν αγώνα, προκειμένου νά διατηρήσουν «άσβεστη τη δάδα των Ορθοδόξων ιδανικών, αλλά και την παρακαταθήκην των προνομίων  και εξαιpετικών δικαιωμάτων της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Αγία Γή.  Όθεν και εμπαιγμών και μαστίγων πείραν έλαβον, έτι δε δεσμών καί φυλακής.  Ελιθάσθησαν, επρίσθησαν, εν φόνω μαχαίρας απέθανον . . . , υστερούμενοι, θλιβόμενοι κακoυχούμενοι, εν ερημίαις, εν όρεσι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γής» (Εβρ. 11, 36-38).  Ολοι ανεξαιρέτως οι Αρχιερείς του Πατριαρχείου οι Αρχιμανδρίτες, οι Ιερομόναχοι και οι Μοναχοί, είναι μέλη της.  Κατά τόν διπλό σκοπό καί την διπλή αποστολή της η Αγιοταφιτική Αδελφότης ονομάζεται αφ' ενός Αδελφότης του Παναγίου Τάφου ή Ιερόν Κοινόν του Π. Τάφου και αφ’ ετέρου Εκκλησία Ιεροσολύμων, Εκκλησία της Σιών (βλ. Αγιοταφ. Ημερολόγιο 1994, σ. 32).

Τα Ιερά Προσκυνήματα, που διαφύλαξαν διαμέσου των αιώνων οι Αγιοταφίτες με ακλόνητη πίστη στα ελληνορθόδοξα ιδανικά, είναι πολλά και ανεκτίμητης αξίας γιά τους πιστούς.  Τα σπουδαιότερα είναι: Ο Πανάγιος Τάφος, ο Φρικτός Γολγοθάς, ο τόπος της Σταυρώσεως του Ιησού, ο τόπος όπου βρέθηκε ο Τίμιος Σταυρός από την Αγία Ελένη, το Σπήλαιο της Γεννήσεως του Χριστού στη Βηθλεέμ, ο Τάφος της Παναγίας στη Γεθσημανή, η Κολυμβήθρα του Σιλωάμ, οι ιεροί τόποι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο όρος Θαβώρ, της Βαπτίσεως στον Ιορδάνη, της Nαζαρέτ, της Γενησαρέτ, της Αναλήψεως στο Όρος των Ελαιών, της Κανά, της Βηθεσδά, της Καπερναούμ, ο τάφος του Λαζάρου ατή Βηθανία, το φρέαρ της Σαμαρείτιδος κ.α.

Η μακραίωνη ιστορία της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας είναι συνδεδεμένη μέ την ιστορία της χριστιανικής Εκκλησίας μέσα στην κοιτίδα της.  Η πρώτη χριστιανική Κοινότητα των Ιεροσολύμων είχε ως αρχηγό τον Ιάκωβο τον Αδελφόθεo, που είναι και ο πρώτος Επίσκοπος Ιεροσολύμων.  Κατά την τρομερή εκ θεμελίων καταστροφή της Αγίας πόλεως από τον Τίτο, τό 70 μ.Χ., πού προφήτεψε Ιησοϋς Χριστός, οι Χριστιανοί κατέφυγαν στην Πέλλα της Δεκαπόλεως, όπου παρέμειναν μέχρι το 134 μ.X.  Μετά την επάνοδο των Χριστιανών στα Ιεροσόλυμα (που επί Αδριανού μετονομάστηκε Αιλία) πρώτος Έλληνας επίσκοπος εκλέγεται ό Μάρκος Α' (135 μ.Χ.).  Από τις αρχές του 4 αι., από την εποχή του επισκόπου Μκαρίου Α' (314 μ.Χ.), η Εκκλησία Ιεροσολύμων αναδιοργανώνεται.  Ταυτόχρονα αρχίζει να διαμoρφώνεται και ο μοναχικός βίος, που από τότε αποτελεί το χαρακτηριστικό γνώρισμα της Αγιoταφιτικής Αδελφότητας, η οποία παρέμεινε ακλόνητη και άσάλεπτη στη θέση της, καθ' όλη τη μακρά πορεία της στους εφεξής αιώνες μέχρι σήμερα, παρ' όλες τις επιδρομές αλλοφύλων καί αλλοπιστων, τις περιπέτειες, καταστροφές, σφαγές, τους φοβερούς διωγμούς και τις απερίγραπτες κακουχίες, στερήσεις κ.λπ.

Οι ιστοτιογράφοι διαιρούν την ιστορία της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας σε 3 περιόδους: 1) από το 327 μ.Χ. μέχρι το 638 μ.Χ., το έτος που η «Αγία Πόλις» πολιορκείται από το χαλίφη των Μουσουλμάνων Αράβων, Ομάρ Χατάπ· 2) από το 638 μέχρι το 1517, την άλωση δηλ. της Ιερουσαλήμ από τους Οθωμανούς Τούρκους επί Σουλτάνου Σελήμ∙ 3) από το 1517 μέχρι τις ημέρες μας.  (Βλ Χρυσ. Παπαδοπούλου, Ιστορία της Εκκλησίας Ιεροσολύμων, εν Ιεροσολύμοις 1910, σ. 96 κ.εξ., Νέα Σιών Α', 16 εξ., Εκκλ. Αλήθεια Κων/λεως ΧΧΙΧ 1901, αρ. 33-49., Κλεόπα Κοικυλίδου Περί των εν Παλαιστίνη αρχαίων και νεωτέρων Ελληνικών Μοναστηρίων, εν Ιεροσολ. 1906, σ. 20, 34, 94 κ.α.).

Κατά την Α' περίοδο, με τη βοήθεια της Αγίας Ελένης, επί εmσκόπου Μακαρίου, ιδρύεται ο ναός του Παναγίου Τάφου.  Επίσης ιδρύεται το πρώτο μοναστήρι και ρυθμίζεται η ζωή των μοναχών από τον Άγιο Ιλαρίωνα που υπήρξε και ο εισηγητής τπυ μοναχικού βίου στην Παλαιστίνη.  Από τότε ακμάζει ο μοναχισμός στην Αγία Γή και συκροτείται το Τάγμα της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας, που αρχικά έφερε την ονομασία «Τάγμα των Σπουδαίων της Αγίας του Χριστού Αναστάσεως».  Από την ονομασία φαίνεται και η σπουδαιότητα της Αδελφότητας, που σκοπό είχε τη διαφύλαξη τού Παναγίου Tάφου, του Γολγοθά, τού Ιερού τόπου της εύρεσης τού Τιμίου Σταυρού και γενικά των Ιερών Προσκυνημάτων, καθώς και την τέλεση των ακολουθιών και αγρυπνιών, την Ιερή διακονία, και την αδιάλειπτη προσευχή.  Οι ναοί των Ιερών Προσκυνημάτων δεν ήταν ναοί ενοριακοί, ούτε των Χριστιανών μόνο των Ιεροσολύμων, της Βηθλεέμ κ.τλ.  Είχαν εξαιρετική σημασία γιά όλο τον Χριστιανισμό, αφού περιέκλειαν τα Παγκόσμια Χριστιανικά Προσκυνήματα.  Εκεί η Θεία Λειτουργία και διάφορες χριστιανικές τελετές παίρνουν την τελειότερη διαμόρφωσή τους και διαδίδονται στον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο.  Γι’ αυτό το Τυπικό και όλες σχεδόν οι εορτές ‘ολες είναι ιεροσολυμιτικής προέλευσης.  Ήταν σπουδαιότατο το έργο του Τάγματος της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας που αρχίζει βασικά από το 326 μ.Χ. από το έτος δηλ. της ίδρυσης ναών στά Ιερά Προσκυνήματα.  Είναι μιά θετική, ζωvτανή και δυναμική προσφορά του μοναχισμού, μέσα στον κόσμο, η αποστολή της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας σύμφωνα με τις αρχές του Αγίου Ιλαρίωνα, που έτεινε όχι μόνο να συνενώσει τους Μοναχούς σε κοινό βίο, αλλά και να τους φέρει εύεργετική επικοινωνία με τον κόσμο.  Είναι γνωστό, ότι τόσο ο Αγιος Ίλαρίωνας, όσον και ο Αγιος Χαρίτωνας, ένας άλλος από τους μεγάλους μοναχούς της Εκκλεσίας των Ιεροσολύμων, που ίδρυσε την πρώτη Λαύρα, εργάστηκαν ακαταπόνητα με θαυμάσια αποτελέσματα, γιά τη διάδοση του Χριστιανισμού στους Εθνικούς, Εβραίους και Σαρακηνούς.

Οι Αγιορίτες αρχικά κατοικούσαν γύρω από το λεγόμενο πύργο του Δαβίδ.  Κατόπιν εγκαταστάθηκαν σε ιδιαίτερο μοναστήρι κοντά στο ναό της Αναστάσεως, που επικοινωνούσε μ' αυτόν με εσωτερική είσοδο.  Μερικοί έμεναν, όπως και σήμερα, εκ περιτροπής μέσα στο ναό.  Από τον 4 αι. αναφέρονται τα αξιώματα του Σκευοφύλακα, ο οποίος ήταν εντεταλμένος γιά τη φύλαξη του Τιμίου Ξύλου του Σταυρού. 

Με απόφαση της Δ΄Οικουμενικής Συνόδου (451) ο Επίσκοπος της «Αγίας Πόλεως» πριβιβάζεται σε Πατριάρχη Ιεροσολύμων.  Από τότε ο θρόνος των Ιεροσολύμων γίνεται ανεξάρτητος και κοσμείται από μιά αδιάκοπη σειρά Ελλήνων Πατριαρχών.  Ο προβιβασμός αύτός οφείλεται κυρίως στην ιδιαίτερη σημασία, που απέκτησε η Ιερουσαλήμ από την Α' μέχρι την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο, στην ίδρυση μεγαλοπρεπών ναών, στην πλήρη επισκόπηση του Χριστιανισμοϋ στην Παλαιστίνη, στην συρροή προσκυνητών από όλο τον κόσμο, στην ανάδειξη σπουδαίων επισκόπων και διδασκάλων, στους αγώνες των Αγιοταφιτών γιά την Ορθοδοξία και στο ενδιαφέρον των ευσεβών Αυτοκρατόρων του Βυζαντίου γιά τους Αγίους Τόπους.

Τ τελευταία χρόνια της Α' περιόδου, αρχίζουν οι πρώτες επιδρομές των αλλοφύλων κατά της Παλαιστίνης και φυσικά αγώνες των Αγιοταφιτών γιά την προφύλαξη των Ιερών Προσκυνημάτων. Οι Πέρσες πρώτοι, το 614 μ.Χ., καταλαμβάνουν τα Ιεροσόλυμα και παίρνουν αιχμάλωτο τον πατριάρχη Ζαχαρία, μαζί με το παλλάδιο τού Χριστιανισμού, τόν Τίμιο Σταυρό.  Την απερίγραπτη καταστροψή θρήνησε σε ελεγεία ο πατριάρχης Σωφρόνιος.  Ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος γράφει τα εξής στην Ιστορία tού Πατριαρχείου: «Οι ναοί εντός καί εκτός της Ιερουσαλήμ, τα Μοναστήρια κατεστράφησαν, οι Χριστιανοί κατεσψάζοντο θηριωδώς . . .  χιλιάδας αιχμαλώτων αγοράσαντες οι Ιουδαίοι κατέσφαξαν αυτούς.  Ό,τι καλόν υπήρχε ή κατεστράφη ή διηρπάγη υπό tων επιδρομέων . . . .  Ανηλεώς κατεσψάγησαν οι μοναχοί, ιδίως της Μονής του Αγίου Σάββα».

Το 638, ο χαλίφης των Αράβων Ομάρ Χατάπ πολιορκεί την Ιερουσαλήμ.  Ο πατριάρχης Σωφρόνιος παραδίδει την πόλη.  Κατορθώνει όμως με την σύνεσή του να διασώσει από την καταστροφή τα Προσκυνήματα και να εξασφαλίσει την κυριότητα και τα προνόμια της Αγιοταφίτικης Αδελφότητας στους Αγίους Τόπους, με το περίφημο Aχτιναμέ (Συνθήκη του Χαλίφη, Βλ. Αγιοτ. Ημερολ. 1995, σ. 17).  Μ' αυτό χορηγήθηκε ασφάλεια και ελεύθερη άσκηση της θρησκείας στο «Εθνος  των Ελλήνων» καθώς και η κυριότητα των Αγίων Τόπων σ' αυτούς.

Κατά την διάρκεια της μέσης περιόδου (638-1517), η Εκκλησία Ιερο- σολύμων και η Αγ. Αδελφότης  υπέστησαν πολλούς διωγμούς και πολλές δoκιμασίες.   Επανειλημμένα, τα Προσκυνήματα υπέστησαν πολλές καταστροφές επί των διαδόχων του Ομάρ Χατάπ και οι Μοναχοί και οι Xριστιανοί καταδιώχτηκαν.

Ο πιό αμείλικτος διωγμός έγινε επί του επαμφοτερίζοντος και παρα- παίοντος Φατιμίδη Αλ Χακήμ (1007-1009), που είχε μιά διχασμένη προσωπικότητα και, γιά τις ανελέητες πράξεις του, ονομάστηκε «Νέρων της Aιγύπτου».  Κατεδίωξε απηνώς Χριστιανούς και Εβραίους.  Στους Εβραίους επέβαλε, όταν έβγαιναν στο δρόμο, να φορούν πpoσωπείo, πού παρίστανε κεφάλι βοδιού, και ένα κουδούνι στον τράχηλο, στους Χρισιτιανούς να φορούν πένθιμη στολή και στον τράχηλο ένα σταυρό μήκους ενός πήχη.  Επίσης, με διαταγή του, ό ναός της Αναστάσεως καταστpάφηκε ολοκληρωτικά (βλ. Χρ. Παπαδοπούλου ε.α. σ. 358.

Τον 11 αι., ο χαλίφης Αλ Ζαχήρ, ύστερα από συνθήκη με το Βυζάντιο, αναγνώρισε στην Ελληνική Αυτοκρατορiα το δικαίωμα να ανοικοδομήσει τα Προσκυνήματα.

Επί Σταυροφόρων, οι Αγιοταφίτες αντιμετωπίζουν νέους διωγμούς.  Εκδιώκονται από τους Λατίνους (καθολικούς) κληρικούς, από το ναό της Αναστάσεως και τα άλλα Προσκυνήματα, συγκεντρώνονται στο Μετ6χιο της Λαύρας του Αγίου Σάββα και διεξάγουν απεγνωσμένους αγώνες κατά της Φραγκοκρατίας.  Γίνονται πάλι κύριοι των Προσκυνημάτων, όταν ο Σαλαχεντίν κατέλαβε την Παλαιστίνη (1185).  Η Αγιοταφική Αδελφότητα φρουρεί άγρυπνα τα Προσκυνήματα και κατά τη θυελλώδη εποχή των Μαμελούκων.  Κατά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τoύρκoυς (1453), ο πατριάρχης Αθανάσιος πήγε στην Πόλη και έλαβε από τον Πορθητή Μωάμεθ Β' το Χάττι, με το οπqίο επικυρώθηκαν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Αγ. Αδελφότητας στα Ιερά Προσκυνήματα.

Κατά την Γ' περίοδο, συνεχίζονται οι αγώνες τών Ελλήνων Αγιοταφι- τών εναντίον των Λατίνων καί Αρμενίων, που έπιδίωκαν να σφετεριστούν τα Προσκυνήματα και τα δικαιώματα της Αδελφότητας, τα οποία είχαν αναγνωριστεί τόσο από τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες, όσο και από τους καταχτητές (Ομάρ, Μωάμεθ Β' κ.α.).  Κατά την περίοδο της Βρετανικής Εντολής, στην Παλαιστίνη, πρίν και μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δε μεταβλήθηκε ουσιαστκά ο Οργανισμός της Αδελφότητας.  Από την Ιορδανία εκδόθηκε ο υπ’ αρ. 227 από 1/6/1958 ειδικός νόμος, που ρυθμίζει τα σχετικά με τη διακυβέρνησή της.

Αξιοσημείωτες δραστηριότητες των μελών της Αγ. Άδελφότητός είναι και οι εξής: Ο ναός της Αναστάσεως ανοικοδομείται το 617-626 από τον πατριάρχη Μόδεστo.  Το 1545 επισκευάζεται το Κουβούκλιο του Π. Τάφου από τον πατριάρχη Γερμανό.  Το 1808 καίγεται από τους Αρμενίους και μετά δύο χρόνια ανοικοδομείται με τη φροντίδα της Αδελφ6τητος και με δαπάνες του ευσεβούς μας Έθνους.  Το 1927 καταστρέφεται ο μικρός τρούλος και ανοικοδομείται επίσης από την Αδελφότητα με συνεισφορά πάλι του Γένους μας (1931-33).

Ο ναός της Γεννήσεως του Χριστού στη Βηθλεέμ το 1842 επισκευάζεται από τους Αγιοταφίτες.  Το 1951 ανακαινίζεται ο Πύργος του Ιουστινιανού από τον αρχιεπίσκοπο Νεαπόλεως Αρτέμιο και ανεγείρεται από τον ίδιο το 1956 το Παρεκκλήσιο τoυ Αγ. Γεωργίου στη Βασιλική της Γεννήσεως με δαπάνη του αρχιεπισκόπου Πέλλης Κλαυδioυ.

Στη Γεθσημανή ανακαινίζεται το Μετόχιο και ανεγείρετα σ’αυτό τρούλος από τον ίδιο αρχιεπίσκοπο το 1954-55.

Το 1951 ανακαινίζεται η Λαύρα του Αββά Θεοδοσίου.  Το 1951 ανακαινίζεται από τον αρχιμ. Κυριάκο η μσνή του Αγ. Γεωργίου και από τον Οσιώτατο  μοναχό Αβράμιο η μονή του Προφήτου Ηλιού.  Η μονή του Αγ. Βασιλείου ανοικοδομείται από τον  αρχιμ. Αρκάδιο το 1958.  Από τον αρρχιμ. Θεοδόσιο ανακαινίζεται το 1961  η μονή της Βηθανίας.  Από τον ίδιο αρχιμανδρίτη και τον αρχιμ. Σεραφείμ αναγείρεται το 1965 ναός πάνο στον τάφο του Λαζάρου στη Βηθανία.  Με την μέριμνα της Αδελφότητας και με δαπάνη της Ελληνικής Κυβερνήσεως ανεγείρεται στο Αμμάν Ναός τoυ Ευαγγελισμού.  Το 1965 ανακαινίζε:αι ο ναός του Αγ. Κωνσταντίνoυ και Ελένης, με δαπάνη της Α.Θ.Μ, του πατριάρχη Ιεροσολύμων Βενεδίκτου.  Το 1967 ανεγείρεται η μονή του Αγ. Στεφάνου δαπάνη του αρχιμ. Αρκαδίου.

Τo 1968 ανακαινίζεται η μονή του Αγ. Ονoυφρίου από τον αρχιεπίσκοπο Πέτρας Γερμανό.

Επίσης στην Ιορδανία με δαπαάνες και μέριμνα του αρχιεπισκόπου Διoδώρου έγιναν πολλά έργα: η ανέγερση του ναού του Αγ. Γεωργίου (1968), η ίδρυση ορφανοτροφείου θηλέων στο Αμμάν (1969).  Ο εξωραϊσμός του εν Αμμάν καθεδρικού Ναού του Ευαγγελισμού (1976), η κατασκευή έξι αιθουσών υποδοχής στην Μαδηβά  και Ζάρκα, η ανέγερση του ναού τοθ Αγ. Ιακώβου του Αδελφοθέου, του Αγ. Νικολάου με εξατάξιο δημοτικό σχολείο, του Γηροκομείου Ζάρκας (1971), ανέγερση ημιγυμνασίων Αντζάρας και Φχές (1974), ναού εις Χιρμπέτ.  Ανακαινίσθηκε επίσης ο εν Ραμπά  Ι. Ναός του Αγ. Γεωργίου.  Το 1982 ανεγέρθηκε Πατριαρχικό Μέγαρο εις Αμμάν.  Το 1987 ανεγέρθηκε ο εν Άκαμπα Ι. Ναός του Αγ. Νικολάου με εξατάξιο Δημοτικό Σχολείο.  Το 1988 αναγέρθηκε ο Ι. Ναός της Θεοτόκου εν Τζάμπαλ Ελτάτζ και ο Ι. Ναός του Αγ. Γεωργίου εν Τζάμπαλ Ελχάσμη.  Το δε 1990 ανεγέρθησαν οι Ι. Ναοί της Υπαπαντής (Πατριαρχικός), του Αγ. Γεωργίου εν Σαφούτ και του Αγ. Ιωάννου του Βαπτιστού εν Χμούντ κ.α.  Πολλά έργα εκτελέσθηκαν με την μέριμνα και δαπάνη της Α.Θ.Μ. του ακούραστου και δημιουργικού Πατριάρχου Ιεροσολύμων κ.κ. Διοδώρου, τα οποία δεν είναι δυνατόν ν' αναφέρομεν εδώ λεπτομερώς. 

Επιφυλασσόμεθα όμως «εν ευθέτω χρόνω».

 __________________________________

Βιβλιογραφία: «Ιεροσολυμίας, Ιεροσολύμα» 1864, Βενιαμίν  Ιωαννίδου «Προσκυνητάριον της Αγίας Γής» 1877. Α. Παπαδόπουλου Κεραμέως, «Κατάλογος της Bιβλιοθήκης του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων», Κοφινιώτου «Παλαιστίνη» 1891, Α. Courct «Terre Sainte»., 1901, Κλέοπα Κοικιλίδου «Περί των  εν Παλαιστίνη Ελληνικών Μοναστηρίωv», 1906, Χρυσοστόμου  Παπαδόποuλου «Ιστορία της Εκκλησίας Ιεροσολύμων», 1910, Ρ. Meistermans «Terre Sainte». Paris 1923, Κ. Μεταξά «Η Ιερουσαλήμ και τα Προσκυνήματα, Αθήναι 1957, Χρ. Ευαγγελάτου «Η Ιερουσαλήμ πηγή της αιωνίας ζωής, «Νέα Σιών», Επιστημονικό Θεολογικό Περιοδικό του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων με περισπούδαστες και εκτενείς ιστορικές μελέτες του αοιδίμου Πατριάρχου Τιμοθέου, του αρχιμ. Καλλίστου, Αγιοτ. Ημερολόγιον κ.α.

 

¤  ¤  ¤  ¤

Por:
E. Th. Panagiotou, D. Th. Historiodife
(Traducción del griego por Mark A. C. Karras)

 BREVE  HISTORIA  DE  LA  FRATERNIDAD
DEL  SANTO  SEPULCRO
 

Terminología:

Adelfós = Hermano          Theós = Dios
Adelfótheos = Hermano del Dios [de Jesucristo]
________________________________________________________
Diakonía = la función del Diaconado
 ________________________________________________________
Eu = Bien o Bueno          Ággelos = Angel [y Portador de Noticias]
Evaggelismós = Anunciación de Buena Noticia - Arcangel Gabriél]
_______________________________________________________
 Hághios = Santo          Tafos = Sepulcro
Hagiotafitis (Hagiotafites, pl.) = Santoselpucrista (Santosepulcristas)
Hagiotafítico = Santoselpucrístico
________________________________________________________
 Isos = Igual           Apóstolos = Apostol
Isapóstoles = Igual a los Apostoles
_______________________________________________________
 Pan = Todo          Haghía = Santa
Panaghía = Todo-Santa [Madre de Jesucristo]
 ________________________________________________________
 Protos = Primero           Koryféos = de la Cumbre
Protokoryféos = Cumbre-primero
 _______________________________________________________
 Spoudeos (Spoudeoi, pl.) = uno de fervor religioso; excelente; erudito

 

 

        Primero aspecto.  La palabra y el significado "Fraternidad" tiene su raíz y origen en la Santa Escritura.  Se menciona en la I Epístola de Pedro (2:17 y 5:9) donde el Protokoryféos de los Apóstoles recomienda: amen a la fraternidad  y se refiere a la Fraternidad Cristiana en el mundo,  la cual también bendice.  Con estas expresiones se caracteriza la comunidad de los hombres que creen en nuestro Señor, Jesús Cristo, que se creen entre ellos como hermanos.  A base de esta idea general aparecieron también en la Iglesia las Fraternidades en el sentido de la organización colectiva.  La Fraternidad del Santo Sepulcro aparece después del triunfo de la Cristiandad y de la fundación en las Tierras Santas de los Templos por los Isapóstoles los Santos Constantino y Elena (326).  AI principio llevó el nombre: "Orden de los Spoudeos" o "Los Spoudeos de la Santa Resurrección de Cristo."  Así, fueron aquellos que la componían, dedicados por alma completo con oraciones y servicios sagrados que se celebraban en el Todo-Venerable Templo de la Resurrección.  Junto con el continuo diaconado [mayordomía] tenían como empeño el cuidado y el mantenimiento del Todo-Santo Sepulcro como también de los demás Sagrados Relicarios (véase Chr. Papadopoúlou, Historia de la Iglesia de Jerusalén, en Jerusalén 1910, pp. 97,189, 235, 393-394, cf., Jacobo de Diocaesarea, Las Santas Tierras de Palestina y la Orden de Ios Hagiotafites, en Jerusalén, 1982).  Primeramente se reconocen por la observación de la oración sin interrupción  en el sentido de la oración mental y del corazón.  AI mismo tiempo se distinguían por su vida virtuosa, diligente, y ascética.  Por las conclusiones de los investigadores modernos, existían ascetas antes de 326.  Se compusieron de Orden durante la estadía en la Santa Ciudad y las Santas Tierras de la Real-Madre, Sta. Helena, donde se pararon los pies del Señor y tomaron lugar los maravillosos eventos de la Divina Economía.  Labraban un amor caluroso por Jesús Cristo y mantenían un respeto especial, honor, y afecto por los Dios-pisados terrenos, considerando aquellos como Moradas Sagradas en la ”corte del Señor.”  Por el cumplimiento de de la obra de ellos y por su valor, presta la palabra Kýrillos de Jerusalén en sus famosos Catecismos, diciendo: "Saben los Spoudeos de la Iglesia salmistas, quienes imitan a los ejércitos angélicos siempre ensalzando a Dios, los todo-beneméritos discantan en Gólgota" (cf., Archim. Kállistos. Sobre los Spoudeos. . .  p. 704 y Sylvias Odoiporikón, la Vida de Gerontíou, La Vida de la S. Melanis en Análecta Bollandiana, vol. 22, p. 27).  Es de especial significado la descripción por San Kýrillos de Jerusalén, sobre la santidad de los Monjes Spoudeos, que imitaban los ejércitos angélicos y que ensalzaban a Dios sin interrupción.


 

        Fraternidad Hagiotafítica o  Comunidad del Todo-Santo Sepulcro.  Se llama [así] la Fraternidad de Monjía Griega Ortodoxa, que por varios siglos guarda y preserva los Todo-Santos Relicarios mundiales en la Santa Tierra (Palestina), los cuales santificó con la vida, la enseñanza y su pasión el Hombre-Dios y fundador de la Iglesia Cristiana, nuestro Salvador Jesús Cristo.  La Hagiotafítica Fraternidad concurrentemente gobierna a la Iglesia Ortodoxa Griega de Jerusalén.  EI Patriarca, es decir de Jerusalén, es Jefe y Presidente y Gobernador y Abad de la Hagiotafítica Fraternidad y de acuerdo con las reglas eclesiásticas se llama Padre y Su Beatitud Santísimo Patriarca de la Santa Ciudad de Jerusalén y toda Palestina (véase Calendario Hagiotafítico 1994 p. 32 Y edición de 1922, et al., p. 41).  Miembros de la fraternidad y al mismo tiempo son sostenedores del Patriarcado todos los Rev. Metropolitas, Arzobispos, Obispos, y los Santísimos Archimandritas, Hieromonjes, Diáconos y Monjes.  Por lo tanto, la Fraternidad Hagiotaíftica es cuerpo del cuerpo de la Sanísima Madre de las Iglesias.  Con esta particularidad sirve en el diaconado y guarda y preserva por siglos el Vivificante y Todo-Santo Sepulcro y todos los Santísimos Relicarios de nuestra inculpable Fe con la gracia y el poder de nuestro Señor Jesús Cristo.  Da testimonio así, como Fraternidad Griega Ortodoxa, de la posición privilegiada de nuestra pía y bendecida Nación en las Santas Tierras.

        Los reverendos Padres Hagiotafítes, desempeñando concientemente a su cargo, han sufrido indescriptibles persecuciones y martirios, luchando con fortitud heroica "contra las autoridades y poderes de oscuridad del presente siglo."  Y siguen la buena lucha con su propio sacrificio, con el propósito de mantener "inextinguible el antorcha de los ideales Ortodoxos, como también el depósito de los privilegios y derechos extraordinarios de la Iglesia Ortodoxa en la Santa Tierra.  Por lo cual han sacado experiencia por la mofa y el látigo, tanto como por las cadenas y la prisión.  Se apedrearon, se magullaron, y murieron bajo el cuchillo . . . despojados, tristes por el maltratar en los desiertos . . . en las alturas y las cuevas y en los huecos de la tierra." (Hebreos 11:36-38) .  Sin excepción todos los Prelados del Patriarcado, los Archimandritas, los Hieromonjes y los Monjes son miembros de la misma.  Por su doble propósito y su doble cargo, la Fraternidad Hagiotafítica por un lado se llama Fraternidad del Santo Sepulcro o Santa Comunión del S. Sepulcro y por otro lado Iglesia de Jerusalén, Iglesia de Sion (véase Calendario Hagiotafítico 1994, p. 32).

        Los sagrados Relicarios que a través de los siglos guardaron los Hagiotafítes con inamovible fe e ideales Greco-ortodoxos, son muchos y de inestimable valor para los creyentes.  Los más importantes son: el Todo-Santo Sepulcro, el Espantoso Gólgota, el lugar de la Crucifixión de Jesús, el lugar a donde se hallo la Cruz por la Santa Helena, la Cueva del Nacimiento de Cristo en Belén, el Sepulcro de la Panaghía en Gethsemane, la Pila de Siloam, los santos lugares de la Metamórfosis (Transfiguración) del Salvador en el monte Tabor, del Bautismo en el Jordán, de Nazaret, de Gennesaret, del Análipsis (Ascensión) en el Monte Oliveto, de Cana, de Bethesda, de Capernaum, el sepulcro de Lázaro en Betania, del pozo de la Samaritana, etc.

        La larga historia centuria de la Hagiotafítica Fraternidad está ligada con la historia de la Iglesia Cristiana en su cuna.  La primera Comunidad Cristiana de Jerusalén tuvo como jefe a Jacobo el Adelfótheos quien es el primero Obispo de Jerusalén.

        Con la destrucción al fondo de la Santa Ciudad por Titus en 70 A.D., que fue predicha por Jesús Cristo, los Cristianos huyeron a Pella de Decápolis donde permanecieron hasta 134 A.D.  Después del retorno de los Cristianos a Jerusalén (que por Adrianus se re-nombró Aelía) el primer obispo Griego que se elige es Marco I (135 A.D.). Desde los comienzos del siglo IV de la época del obispo Macario I (314 A.D.), la Iglesia de Jerusalén se re-organiza.  Concurrentemente comienza a formarse la vida monástica, la cual desde aquel tiempo constituye el distintivo característico de la Hagiotafítica Fraternidad; la cual permanece inmovible y firme en su lugar durante todo su largo recorrido en los subsiguiente siglos hasta hoy, a pesar de las invasiones de extranjeros y los de otra fe, las aventuras, destrucciones, matanzas, las espantosas persecuciones e indescriptibles penalidades, privaciones, etc.

        Los historiógrafos dividen la historia de la Fraternidad Hagiotafítica en tres periodos: 1) de 327 A.D. hasta 638 A.D., el año cuando la "Santa Ciudad" se sitia por el califa de los Árabes Musulmanes, Omar Hatap; 2) de 638 hasta 1517, con la conquista de Jerusalén por los Turcos Musulmanes durante el Sultan Selim; 3) de 1517 hasta nuestros días (véase Chrys. Papadopoúlou, Historia de la Iglesia de Jerusalén, en Jerusalén 1910, p. 96 et al., Nueva Sion I, 16 seq., Eccl. Verdad, Constantinopla XXIX 1901, no. 33-49, Kleopa Koikylidou Sobre los Antiguos y Nuevos Monasterios Helénicos en Palestina, en Jerusalén 1906, p. 20, 34, 94 etc.).

        Durante el primer período con la ayuda de Santa Helena y durante el obispo Macarios, se funda el templo del Todo-Santo Sepulcro.  También se funda el primer monasterio y se ordena la vida de los monjes por el Santo Ilarion quien fue el introductor de la vida monástica en Palestina.  Desde entonces surge la vida monástica en la Santa Tierra y se compone la Orden de la Fraternidad Hagiotafítica, la cual al principio Ilevaba el nombre "Orden de /os Spoudeos de /a Santa Resurrección de Cristo."  Por el nombre se ve la importancia de la Fraternidad que tenía como su propósito el patronado del Todo-Santo Sepulcro, del Gólgota, del santo lugar del descubrimiento de la Cruz Virtuosa y en general de los Santos Relicarios, tanto como la ejecución de los divinos servicios, las velas, la santa diakonía, y la oración sin interrupción.  Los templos de los Santos Relicarios no fueron parroquiales, ni tampoco solo de los Cristianos de Jerusalén, de Belén, etc.  Tenían un significado especial para todo el Cristianismo porque incluían los Relicarios Cristianos mundiales.  Es en esto que la Divina Liturgia y las otras ceremonias Cristianas recogen su más perfecta forma y se diseminan al resto del mundo Cristiano.  Es por esta razón que el Typikón y casi todas las celebraciones tienen su origen en Jerusalén. Fue de superior importancia la labor de la Orden de la Fraternidad Hagiotafítica que comienza básicamente en 326 A.D., pues es el año de la fundación de los templos en los Santos Relicarios.  Se trata de una oferta positiva, viviente, y dinámica de la monjía entre el mundo, eso de la mision de la Fraternidad Hagiotafítica, de acuerdo con los principios del Santo Ilarion, que no solo se extendió a la unión de los Monjes en una vida común, sino los trajo también a una comunión benéfica con el mundo.  Es conocido que tanto el Santo Ilarion como el Santo Chariton, otro de los grandes monjes de la Iglesia de Jerusalén que fundó la primera Lavra (monasterio), obraron infatigablemente con maravillosos resultados por la diseminación del Cristianismo a los Nacionales, los Hebreos, y los Sarracenos.

        Los Hagiotafítes al principio vivían alrededor de lo que se Ilamaba la torre de David.  Después se establecieron en un monasterio especial cerca al templo de la Resurrección que se comunicaba con el mismo por una puerta interna.  Algunos, igual como hoy, vivían en el templo rotativamente.  Desde el siglo IV se mencionan los rangos del Skevofylax que estaba cargado con la guardarla sobre la Madera Virtuosa de la Cruz.

        Por decision del IV Sínodo Ecuménico (451) el Obispo de la "Santa Polis" se eleva a Patriarca de Jerusalén.  Desde entonces, el trono de Jerusalén se hace independiente y se adorna por una línea continua de Patriarcas Griegos.  La elevación esta se debe mayormente al significado especial que obtuvo Jerusalén desde el I hasta el IV Sínodo Ecuménico, a la fundación de los grandiosos templos, a la supervisión completa del Cristianismo en Palestina, a la confluencia de los feligreses de todo el mundo, a la elevación de importantes obispos y maestros, a las luchas de los Hagiotafítes por la Ortodoxía, y al interés de los piadosos Emperadores de Byzancio sobre los Santos Lugares.

        En los últimos años del periodo I comienzan las invasiones de los extranjeros contra Palestina y naturalmente las luchas de los Hagiotafítes por la protección de los Santos Relicarios.  Primero, los Persas en 614 A.D. ocupan a Jerusalén y toman al Patriarca Zacharías como cautivo junto con la tésera del Chistianismo, la Cruz Virtuosa.  La indescriptible catástrofe lamentó por una elegía el Patriarca Sofronios.  EI Chrysóstomos Papadópoulos escribe lo siguiente en la historia del Patriarcado: "Los templos adentro y afuera de Jerusalén, los Monasterios se destruyeron, los Cristianos se mataban brutalmente . . . miles de cautivos comprados por los Judíos fueron matados.  Todo lo bueno que existía o se destruyó o se agarró por los invasores.  Los monjes se mataron cruelmente, en especial los del Monasterio del San Savvas."

        En el 638 el califa de los Árabes Omar Hatap sitió a Jerusalén.  EI Patriarca Sofronios entrega la ciudad.  Sin embargo, con su prudencia logra de salvar los Relicarios de la destrucción y de asegurar la  propiedad y los privilegios de la Hagiotafítica Fraternidad en los Santos Lugares con el famoso Achtinamé (Pacto del Califa, vease Hagiot. Calend. 1995, p. 17).  Con esto se concedió seguridad y el libre ejercicio de la religión a la "Nación de los Helenos" tanto como la propiedad a los mismos de los Lugares Santos.

        Durante el periodo mediano (638-1517), la Iglesia de Jerusalén y la Sta. Fraternidad fueron sometidos a muchas persecuciones y muchas pruebas.  Repetidamente, los Relicarios sostuvieron muchas destrucciones durante los sucesores de Omar Hatap, y los Monjes y Cristianos fueron perseguidos.

        La más implacable persecución ocurrió durante el vacilante y andorrero Fatmide AI Jakim (1007-1009) quien tuvo una doble personalidad y que por sus actos crueles se nombro el "Nerón de Egypto."  Persiguió ferozmente a Cristianos y Hebreos.  A los Hebreos exigió que cuando salgan a la calle que llévense una mascara representando a cabeza de toro y que póngase una campana en el cuello; ya los Cristianos que vístanse por atavío de luto y que Ilévense en el cuello una cruz de una brazada de largo.  También, por su mandamiento el templo de la  Resurreccion fue completamente destruido (véase Chr. Papadoúlou, p. 358).

        En siglo XI el califa AI Zachir, después de tratado con Byzancio, reconoció al lmperio Helénico el derecho de re-construir los Relicarios.

        Durante las Cruzadas, los Hagiotafítes hacen frente a nuevas persecuciones.  Se expulsan por los clérigos Latinos (catóIicos) del templo de la Resurrección y de los otros Relicarios, se reúnen en el Metochion [propiedad monástica sin templo] de la Lavra de San Savvas y Ilevan desesperadas luchas contra la Frangocracia.  Se apoderan nuevamente de los Relicarios, cuando Salajentin ocupó a Palestina (1185).  La Fraternidad Hagiotafítica guarda los Relicarios vigilantemente también durante la turbulenta época de los Mamelucos.  En la conquista de Constantinopla por los Turcos (1453), el Patriarca Athanásios fue a la Ciudad y recibió del Saqueador Mohamed II el Jatti con lo cual se confirmaron los derechos de propiedad de la Sta. Fraternidad sobre los Santos Relicarios.

        En el período III siguen las luchas de los Hagiotafítes Helénicos contra los Latinos y Armenios que daban caza para apropiarse de los Relicarios y los derechos de la Fraternidad, los cuales se habían  reconocido tanto por los emperadores Byzantinos como por los conquistadores (Omar, Mohamed II, et al.).  Durante el periodo del Mandado Británico en Palestina, antes y después la II Guerra Mundial no se modifico en su esencia el Organismo de la Fraternidad.  Del Jordán se promulgó bajo el número 227 de 1/6/1958 Ia ley especial que dispone lo relativo sobre su gobierno. 

        Actividades notables de los miembros de la Sta. Fraternidad son las siguiente: EI templo de la Resurrección se reconstruye en 617-626 por el Patriarca Modesto.  En 1545 se repara el Kouvouklio (Cúpula) del Todo-Santo Sepulcro por el Patriarca Germanós.  En 1808 se quema por los Armenios y se reconstruye después de dos años bajo el cuidado de la Fraternidad y el gasto de nuestra respetada nación.  En 1927 se destruye la pequeña cúpula y se reconstruye también por la Fraternidad con contribución otra vez de nuestra Raza (1931-1933).

        EI templo de la Natividad de Cristo en Belén en 1842 se repara por los Hagiotafítes.  En 1951 se renueva la Torre de Justiniano por el Arzobispo Artemios de Neápolis y se edifica por el mismo en 1956 una Capilla de San Jorge adyacente a la Basílica de la Natividad a gasto del Arzobispo Pellis Clavdios.

        En Gesthemane se renueva el Metochion y se edifica cúpula por el mismo arzobispo en 1954-55.  En 1951 se renueva la Lavra del Abad Teodosios.  En 1951 se renueva por el Archim. Kyriakos el monasterio de San Jorge y por el Santfsimo Abramios el monasterio del Profeta Elias. EI monasterio de San Basilio se reconstruye por el Archim. Arkadios en 1958.  Por el Archim. Teodosios se renueva en 1961 el monasterio de Betania.  Por el mismo archimandrita y el Archim. Serafín se edifica en 1965 templo sobre el sepulcro de Lázarus en Betania.  Bajo el cuidado de la Fraternidad y por gasto del Gobierno Helénico se edifica en Ammán el Templo de Evangelismós (Anunciación).  En 1965 se renueva el templo de SS. Constantino y Helena, por cuenta de S.S.B. el Patriarca Benédiktos de Jerusalen.  En 1967 se edifica monasterio de San Estevan a cuenta del Archim. Arkadios.

        En 1968 se renueva el monasterio de San Onufrio por el Arzobispo Petras Germanós.

        También en Jordán a cuenta y bajo el cuidado del Arzobispo Diódoros se cumplieron muchas obras: la edificación del templo de San Jorge (1968), la fundación del orfanato de hembras en Ammán (1969).  EI embellecimiento en Ammán del Templo Catedral de Evangelismós (1976) y contracción de seis salones de recepción en Madiva y Zarca, y edificación del templo de San Jacobo Adelfótheo, de San Nicolás con escuela primaria de seis grados, Casa de Ancianos en Zarca (1971), edificación de escuelas segundarias en Adzara y Fhes (1974), de templo en Jirbet.  Se renovó también en Raba el Santo Templo de San Jorge.

        En 1982 se levantó Edificio Patriarcal en Ammán.  En 1987 se levantó en Aqaba el Santo Templo de San Nicolás con Escuela Segundaria de seis grados.  En 1988 se levantó el Santo Templo de la Theotokos en Jamal Eltatz y el Santo Templo de San Jorge en Tzamal Elhasme.  Yen 1990 se levantaron los Santos Templos de la Hypapanté [Candelaria] (Patriarcal) de San Jorge en Safut y de San Juan Bautista en Ejmud, etc.  Muchas obras se cumplieron bajo el cuidado y a cuenta de S.S.B. e infatigable y creativo Patriarca de Jerusalén Diódoros, que no es posible mencionar a todos en detalle aquí.  Nos reservamos, sin embargo, "en buen tiempo."

________________________________________
Bibliografía:
"Hierosolymías, Hierosólyma", 1864, Beniamín loannidou "Proskynetárion tis Haghías Ghes" 1877, A. Papadópolou Kerameos, "Katálogos tis Bibliothekes tou Patriarchíou Hierosolymon, Kofiniotou "Palestíne" 1891, A. Courct "Terre Sainte", 1901, Kleópa Koikilídou "Peri ton en Palestíne Helenikón Monastérion" , 1906, Chrysostómou Papadopoúlou "Historía tes Ekklesías Hierosolymon", 1910, P. Meistermans "Terre Sainte", Paris 1923, K. Metaxá "He Hierusalým kai ta Proskynémata", Athénai 1957, Chr. Evaggelatou "He Hierusalým peghé tes aeonías zoés", "Nea Sion", Revista Teológica Científica del Patriarcado de Jerusalén con amplios estudios eruditos del Patriarca de memoria eterna Timótheos, del Archim. Kállistos, Sacro Calendario, etc.

 Go to Home  ~  Expanded Page  ~  Table of Contents  ~  Alphabetical Index

Expansion of Western Civilization: from Constantine the Great to Constantinople and Byzantium and onward to America

NEW BYZANTIUM is The AMERICAS
 We are sincerely pleased you have come to visit our Site and we extend to you our warmest greeting in the highest tradition of BYZANTIUM.  Our Principal goal is to impart to you heretofore intentionally little known facts about BYZANTIUM as the foundation of Western Civilization.  We will avoid knowingly withholding the truth as an aim to social disorientation.  Practice of historical deception must cease.  We hope that you will enjoy our contribution to the fullest.  Welcome.
Constantine the Great began his eventful climb in York, England and reached the apex of his achievement in Constantinople, the City that he founded and named after himself (Constantine+Polis [city]=Constantinople).  By means of these pages, our readers travel through time, touching upon the early periods, including that of Constantine, of historical Constantinople, and of Hagia Sophia—the nexus of the Christian world—to arrive at places and events of our present day.  Our readers reach the outermost limit to which both Eastern and Western Christian groups expanded, bringing forth the flower of Western Civilization.  That limit is the Western Hemisphere as a whole, and in particular the coast of California near San Francisco and the Golden Gate Bridge where the two groups converged  as they approached from the North and from the South.